Roadtrip USA

Vandaag gaan shoppen in een outlet die zich net buiten het centrum van Las Vegas bevindt. Waar je in gewone winkels al goedkoper bent dan in België zijn deze outlets nog eens goedkoper dan de gewone winkels hier. Twee T-shirts en voor elk een paar schoenen voor geen geld. Sofie ging ook eens neuzen in “The Fossil”. In België net te duur voor wat ze aanbieden, hier een koopje. Sofie ging met een portefeuille extra naar buiten. Daarna toch even de main business van Vegas uitgetest. 20 dollar ging in de machine, ons maximum wat we al lang op voorhand vastgelegd hadden. Hierdoor waren we wel beperkt in mogelijkheden. Blackjack, roulette en andere gokspelen met een croupier hebben meestal een minimuminzet van $5 en dat is dan nog op de rustige momenten. ‘s Avonds zal dit meestal $10 zijn. Omdat we geen zin hadden om onze inzet in vier beurten in rook op te zien gaan, startten we met video blackjack. Blackjack tegen de computer waar je met veel kleinere inzetten kunt spelen. Volgens de Nevada wet zouden deze machines evenveel winstkans moeten geven als het originele kaartspel, met andere woorden: de kaarten worden volledig willekeurig gegeven. Dat gevoel hadden we toch niet Na een viertal spelletjes kwam ik op een winst van $0.5. Dit was het enige moment dat we positief stonden. Met een dieptepunt tot $12 stopten we het blackjacken op een negatief saldo van $15. Dan maar overschakelen op de slots. Hier komt het gewoon neer op meedoen met de lotto: kies er de juiste machine uit op het juiste moment met de juiste inzet. Sofie ging vlotjes van $15 naar $10. Op naar een andere machine, deze keer met $1 inzet. Vijf beurten later op zoek naar een laatste machine met nog $5 over Om onze ‘ervaring’ nog wat te rekken schakelden we over op een $0.25 inzet machine. Eventjes gingen we opnieuw naar $6 maar niet veel later stonden we letterlijk blut op straat. Dit was namelijk het laatste cash geld dat we nog op zak hadden en Sofie had een hongerklopje. In de buurt vonden we nergens een ATM met maestro mogelijkheid. Eventjes hongerlijden, komt ervan om je geld zo te verbrassen
Hierna terug naar het hotel om voor de laatste keer onze koffers te pakken
Volgende keer kunnen we je in levende lijve alle verhalen vertellen.

Gisteren onze eerste wandeling gemaakt doorheen de strip. Van megacomplex naar gigacomlex, je vindt hier zowat alle thema’s  terug: Ventitië, Parijs, Hollywood, New York, Egypte, circus, piratennest, de middeleeuwen,… De moeilijkheidsgraad van de wandeling zit hem ten eerste in de hitte. Af en toe ga je noodgedwongen een hotel/casino binnen omwille van de airco. Ten tweede is ieder kruispunt een doolhof. De ene keer ligt er een voetpad, de andere keer kan je niet anders dan doorheen het hotel/casino te gaan om dan boven de straat via een ‘loopbrug’ naar de overkant te geraken. Onze voetjes. We begonnen met het zoeken naar goedkope tickets voor de vele shows die hier lopen. Via speciale kantoren kun je ‘s morgens tickets kopen voor de dag zelf aan de helft van de prijs. De topshows (bv. Cirque du Soleil die hier een vijftal shows heeft lopen) hebben dan nog altijd een serieus prijskaartje en je moet erbij nemen dat je dan meestal de ‘mindere’ plaatsen krijgt. Uiteindelijk gingen we naar buiten met tickets voor een show (later meer) gecombineerd met een reservatie in een Japans restaurant waar we 25% korting kregen en nog tickets voor een automuseum. De avond begon dus in de Hilton waar we opnieuw Japans aten, deze keer zaten we aan een gedeelde tafel met zes ‘vreemden’. Nadat de bestellingen opgenomen waren kwam de chef met een karretje af waarin ons eten lag om dit dan aan tafel klaar te maken met de nodige show en humor. Hierna gingen we naar de Luxor voor onze show. We kozen voor echt Las Vegas vermaak: een cabaret. Naar onze persoonlijke mening kunnen ze nog veel leren van de Fransen Vandaag bezochten we het automuseum. Allerlei oldtimers worden tentoongesteld en de meeste zijn te koop. Jammer genoeg waren de prijskaartjes iets te hoog. Daarna gingen we naar een casino waar we elk voor $50 dollar gratis konden spelen op de slots. Na drie minuten waren we onze virtuele $100 kwijt en stonden we opnieuw op de Strip. Sommige van de hotels zijn ook binnenin zulke pareltjes dat er doorheen wandelen al een attractie op zich is. Dit was dan ook onze hoofdactiviteit van de dag. Sommige van de concepten zijn echt wel geslaagd en hoewel je goed weet dat je in een ‘attractie’ rondloopt kan men bij momenten de sfeer goed nabootsen. Een goed voorbeeld is in de Venetian waar je binnen in het hotel het gevoel hebt buiten rond te lopen in Venetië. Binnen ja, met kanalen, gondels met zingende gondeliers en boven je een wolkenfresco die je het gevoel geeft dat de wolken bewegen. Eindhalte was het Hard Rock Café waar we genoten van onze eerste Leffe. Kwestie van ons voor te bereiden op België. Hoogtepunt was wanneer plots Justin Bieber door het café galmde. De obers waren duidelijk ook fan van deze jonge rockgod Op de terugweg stopten we bij enkele shows die op de Strip gehouden worden. We begonnen bij de alombekende fonteinen van de Bellagio. Deze vorm van waterballet was best indrukwekkend. Hierna gingen we naar ons eigen hotel waar een vulkaan om het uur z’n ding doet. Alsof het nog niet warm genoeg was, deed de vulkaan er nog een schepje bovenop. Laatste stop was bij Treasure Island waar er in het piratennest een toneeltje tussen sirenes en piraten gehouden wordt. Musicalgewijs stonden ze op het einde samen te dansen. Wij waren toen al op de terugweg…

Gisteren geen internet aan de rand van de Grand Canyon dus komt ons verslagje vandaag. We hadden een goedgevuld programma en vertrokken vroeg richting Monument Valley. Daar hadden we een tour geboekt die ons de bekende gezichten van Monument Valley ging tonen alsook een blik ging werpen achter de Navajo gemeenschap. Monument Valley ligt namelijk in Navajogebied. Samen met vier andere mensen kropen we in de omgebouwde pickuptruck. Gordels vastklikken was nodig want het bleek een zwaar hobbelige rit, onmogelijk te doen met onze wagen. Eén van de eerste stopplaatsen was aan Fords Point. De favoriete plaats van regisseur John Ford, die samen met John Wayne, Monument Valley bekend maakte bij het grote publiek. Voor zowat iedere mesa (groot plateau), butte (kleiner, meer rond plateau), spire of arch hebben ze wel een naam. Zowel traditionele/spirituele namen in het Navajodialect (bekend van de codetalkers tijdens WOII) als nieuwe namen bv. Prince Charles en Alfred Hitchcock. Het tweede gedeelte van de tocht ging door ‘verboden gebied’ voor wie met de eigen wagen door het park reed. Hier kwamen we eigenlijk nog de mooiste plaatsen tegen. We brachten ook bezoek aan een hogan (traditioneel huis) waarin Lucy (97) ons toonde hoe ze wol op een spoel spon. Sommige van de handgeweven tapijten zijn heel mooi maar voor een klein badhanddoek formaat betaal je vlot $800. Niets voor ons dus. Onze Navajogids Jamie bleek niet alleen een goed chauffeur, hij bracht ook enkele liedjes ten hore en bleek ook nog eens een goede fotograaf te zijn.

Hierna reden we naar Page. Page zou Page niet zijn als men er nooit de Glen Canyon Dam zou gebouwd hebben. Deze dam creëerde van de Colorado een gigantisch meer in een woestijnachtige omgeving. Het ziet er vreemd uit, maar dit houdt de jetskis, motorbootjes en andere watersportbeoefenaars niet tegen. Net ver van Page ligt Horseshoe Bend. Een gril van de Colorado waar je een prachtige meander hebt. Een kilometer wandelen door het zand en plots sta je aan de klif met zo’n 800 meter lager de Colorado.
Laatste stop en overnachtingsplaats: Grand Canyon. Dood van de honger gingen we toch eerst enkele viewpoints gaan bekijken, want we zouden hier morgen niet opnieuw passeren. Dit loonde wel want we zagen arends die hun huis op de klif hadden. De meesten zaten in één kale boom, enkelen zweefden boven ons. Plots stoven ze allemaal weg uit de boom en zweefden er boven ons 20 tot 30 arends. Reden: een condor kwam even goeiendag zeggen. Deze vogel heeft een spanwijdte van 2,9 meter en blijkbaar voelden de arends zich niet zo op hun gemak in zijn aanwezigheid. Sofies arendsoog had gezien waar hij geland was en met 20x zoom en wat zoekwerk kon ik toch een wazige foto maken. Al vliegend is hij voornamelijk te herkennen aan de witte kleur en de zestal ‘losse’ veren aan de zijkant van de vleugel. Deze Californische Condor is met uitsterven bedreigd. Ondanks kweekprogramma’s leven er nu om en bij de 170 in het wild. De lodge vlak aan de rand van de Grand Canyon had een leuke oude sfeer. Hier brachten we de nacht door in een superklein bed.

De volgende morgen (vandaag) opnieuw enkele viewpoints gaan bekijken om daarna onze laatste autotocht in te zetten richting Las Vegas. We stopten nog éénmaal aan de Hoover Dam. We moesten gelukkig niet aan de kant voor extra veiligheidscontrole. Nu ingecheckt in The Mirage. Prachtige kamer, hoogst mogelijke verdiep (los van de vier verdiepen met suites boven ons) en strip view. Of hoe je met een 20 dollar briefje en het zinnetje “you got any complimentary upgrades” een ‘gratis’ upgrade maakt van een standaard kamer zonder view naar iets beters.

We hebben net eens ons hotel verkend en ook een korte wandeling gemaakt rond de ‘vulkaan’ die voor ons hotel ligt op de strip. Deze barst om het uur eens uit begeleid door muziek. Dit trekt makkelijk een duizendtal kijklustigen. Onbeschrijfbaar hoe Las Vegas is. M’n beste poging: een themapretpark voor volwassenen.

Vandaag deden we het tweede en Zuidelijke deel van Canyonlands National Park aan. We passeerden eerst voorbij Newspaper Rock. Opnieuw een verzameling van petrogliefen maar wel de mooiste en grootste die we tot nu zagen. Dit gedeelte van Canyonlands heet: “The Needles”. We beperkten ons opnieuw tot enkele viewpoints en korte wandelingen want net zoals gisteren bestaat het merendeel van dit park uit stofbaantjes die enkel geschikt zijn voor jeeps. Andere mooie plaatsen zijn dan opnieuw enkel bereikbaar via wandelingen van één of meerdere dagen. In het park waren wel enkele ruïnes zichtbaar van de pueblo indianen waaronder een primitieve graanschuur. Tijdens de middagpauze kregen we bezoek van drie vogeltjes. Sofie heeft het niet zo voor raven dus gingen we maar een rustigere plaats opzoeken. Hierna reden we verder richting Blanding. Dit is onze tussenstop voor Monument Valley. We bezochten hier een museum over de geschiedenis van de Pueblo indianen. Veel opgegraven stukken en achter het museum lag zelfs een opgegraven pueblo. Verder is er in Blanding niets. Ondanks het feit dat hier toch enkele motels liggen en er toch in vergelijking met andere dorpjes meer is dan enkel een hoofdstraat, valt er niet veel te doen. Blanding is zo droog… dat er in gans het dorp geen druppel alcohol te verkrijgen is. Straks maken we een keuze uit één van de drie restaurants waarvan één de naam draagt: Fatboyz grillin’. Morgenochtend hier vlug weg voor een goedgevulde dag

Gisteren volgend geniaal T-shirt gevonden:

Relatief langer geslapen als de vorige dagen en vertrokken om nog wat van de omgeving van Moab te gaan ontdekken. We begonnen met het zoeken naar sporen van enkele van de eerste bewoners van dit continent. Hiervoor moesten we met de wagen even offroad en de regen van twee dagen geleden was nog niet volledig weggetrokken. Laatste deel dus te voet moeten doen. Gelukkig waren de sporen die we zochten met stenen omcirkelt. Slechts 150 miljoen jaar geleden lag hier een rivier waar een Brontosaurus, een Allosaurus en een derde kleinere dinosoort waarschijnlijk maar al te graag zich kwamen verfrissen. Het is jammer dat we geen tenger voetje als dat van Sofie in de afdruk van de Brontosaurus geplaatst hebben voor de camera want deze was gigantisch. Niet moeilijk want dit beestje woog 25 ton, ter vergelijking een volwassen olifant weegt 3-5 ton. Gek om toch even letterlijk in de voetsporen van deze dieren te staan.

Hierna reden we naar Canyonlands National Park. Dit park bestaat grotendeels uit twee delen die je met de wagen apart moet bezoeken. Wij bezochten vandaag het noordelijke gedeelte: “Island In The Sky”. Dit is een schiereiland niet omgeven door water maar door diepe kliffen met daarin canyons. Op bepaalde plaatsen was de landtong nog een tweevaksbaan breed. De twee rivieren die dit prachtig landschap gecreëerd hebben zijn de Green River en de alombekende Colorado River. Niet veel verder mondt de Green River uit in zijn grotere broertje. Het landschap bestond uit drie niveau’s: het gedeelte waarop we reden (Island in the sky), een lagergelegen plateau en daarin de riviercanyons. We maakten ook een korte wandeling naar Mesa Arch. Deze bevindt zich vlak voor de afgrond. Een kind van een familie die net achter ons aankwam vroeg: “Can I walk over it?” Liever niet nee. Dit doet me denken aan het nieuws dat we gisteren te horen kregen: “Hikers presumed dead after falling over Yosemite Fall”. Sommige mensen denken dat ze hier in Disneyland rondlopen. Dat alles een attractie is en zolang er geen metershoog hekken staat, alles veilig is. Waarschuwingsbordjes in verband met snelle stroming, gladde rotsen,… worden genegeerd om toch net dat originelere fotootje te kunnen maken. Vrouw glijdt uit van rots in water en sleurt zo man mee, andere man die hen probeert te helpen gaat ook de dieperik in… we werden er toch even stil van. De buschauffeur die ons voerde naar de startplaats van onze wandeling zei nog al lachend: “We won’t find you until next spring.”

Als laatste reden we vandaag ook nog even met de wagen vlak naast de Colorado River. Het is nog niet de Grand Canyon maar al best indrukwekkend. Geen rivier om in te zwemmen, ondanks de vlakke waterspiegel stroomt de rivier heel snel. Dit ondervond ook een vrouw die hier een week geleden ging zwemmen in de regio. Men zoekt haar nog altijd… We hebben hier al prachtige natuurlandschappen gezien maar je moet toch rekening houden met de gevaren die er zijn.

‘s Avonds gingen we Mexicaans eten bij de buren want het was fajita friday. Nu gaan we op zoek naar het nachtleven in Moab. We zijn benieuwd

Om 5 uur 50 ging de wekker: awtch… Omstreeks 7 uur stonden we vertrekkensklaar voor de MTB-tocht. Zo vroeg om de warmte wat voor te blijven. Alle verhuursmaatschappijen passen hetzelfde systeem toe: ophalen om 16 uur de dag voordien en binnenbrengen ten laatste om 13 uur de dag zelf. Zo is het onmogelijk om tijdens de warmste momenten van de dag te rijden. Bijkomend voordeel voor hen is dat ze de fietsen kunnen herstellen tijdens hun normale openingsuren. Vertrokken aan een trail systeem waar je verschillende lussen hebt die je aan elkaar kunt verbinden. Zo maak je het zo lang en moeilijk als je zelf wenst. Gaande van een familieroute op een brede baan die ook gebruikt wordt door jeeps tot een steile downhill voor de echte techneuten. Wij lieten de familieroute direct voor wat ze was en begonnen de iets meer technische lussen op te zoeken. De eerste lus was perfect te doen, rotsachtig met korte stukjes op en af. De tweede lus, Deadmans Ridge, werd omschreven als “upper intermediate – difficult level”. Om ons niveau in te schatten ook deze route gereden. Voor mij lag deze iets boven mijn niveau, zowel het stijgen als het dalen. Sommige passages werden dus veiligheidshalve te voet gedaan, andere geraakte ik gewoonweg niet naar boven. Sofie reed bepaalde passages waar ik te voet ging wel, maar kwam ook haar limiet tegen. Ons niveau zal hier dus ongeveer ‘gemiddeld’ zijn. De volgende route ging volledig over slickrock. Zandsteen met heel wat grip, te verglijken met grof schuurpapier. Hier werd de route aangeduid met een donkere lijn die je moest volgen. Dit was voor mij de leukste route. Op en af hobbelen en bij momenten serieus doorduwen om boven te geraken. Het uitzicht was ook hier weer prachtig, in de verte zagen we Arches National Park. We hadden nog één lus gepland maar omwille van de opkomende warmte besloten we deze te laten voor wat het was en reden we terug via de ‘familieroute’ richting de wagen. Fietsen binnengebracht, moet trouwens gezegd, ze waren ‘iets’ beter dan het materiaal wat we thuis hebben. Een drop van 40cm voelde je niet met door de achtervering.  Wagen voor 3/4de volgetankt: kostprijs € 24 of € 0,66 per liter. Niet te vergelijken met de prijzen in België die naar ik zie opnieuw heel hoog staan. Hier betaal je trouwens meer voor diesel dan voor benzine.

In de namiddag gingen we eventjes snuisteren in Moab. We passeerden ook voorbij de Utah State Liquor Store. Alcohol mag hier enkel verkocht worden in gewone winkels tot een alcoholpercentage van 4%. Wil je iets zwaarder, dan moet je dus naar de winkel uitgebaat door de staat zelf. De winst gaat dus ook rechtstreeks naar de staat. Gaande van zware bieren (Westmalle, Chimay, Liefmans kriek en Delirium Tremens om enkele Belgische te noemen) tot wijn en alle vormen van sterke drank. Het spreekt voor zich dat je ook hier je identiteitskaart moet tonen.

Ik was zo dom om het filmpje verticaal op te nemen, softwarematig kantelen verprutst de proporties. Gelieve je scherm dus 90° met de klok mee te draaien bij het bekijken.

Gisterenavond onze eerste Amerikaanse donderstorm meegemaakt. Stelde voor Amerikaanse normen waarschijnlijk niets voor, de donderstorm iets noordelijker bij Salt Lake City was iets zwaarder en werd zelfs op de meeste televisiekanalen aangekondigd op een scrollende tekstband onderaan het scherm. Ander merkwaardig feit: zware hittegolf in bepaalde gedeeltes van de VS waardoor het bv. in New York, Chicago en andere grootsteden warmer is of hier in “de woestijn”.

‘s Morgensvroeg om 6 uur 30 ging de wekker, want om 8 uur moesten we al in Arches National Park staan. Dit park staat voornamelijk gekend om zijn… arches. In zandsteen gevormde luchtbogen door erosie. Los van de bogen is het landschap hier opnieuw schitterend en kom je ook andere fenomenen tegen zoals bv. Balanced Rock. We hadden daar al enkele maanden geleden een geleide wandeling geboekt in “The Fiery Furnace”. The Fiery Furnace is een doolhof van kleine canyons, je mag er zonder begeleiding in (mits vergunning) maar de kans dat je verdwaalt is groot. De enige optie die je dus hebt om dit deel van het park te kunnen bezoeken is aan de hand van een ranger geleide wandeling. Om 9 uur stonden we met een groep van 20 (max. toegelaten) en ranger Kate aan de ingang van The Fiery Furnace. Het werd vlug duidelijk dat je hier niet zonder kennis van het gebied in moet. Onderweg stopten we en kregen we uitleg over het geologische proces, het ontstaan van de arches, de invloed van water, wind, mens… Af en toe moest er wat geklauterd, gesprongen of gekropen worden om een volgend deel van het doolhof te bereiken. Het vroege uur en de schaduw in de canyons maakten dit een dragelijke tocht. Leuke ervaring.

Het was middag toen onze wandeling er op zat en was het dus lunchtijd. Geen sprake meer van de schaduw uit de canyon, warm! We hadden een tweede wandeling gepland richting Delicate Arch, maar éénmaal aangekomen aan de parking stond die vol. Even later terugkeren dus. We reden daarom door naar het “Windows” gedeelte waar enkele arches staan. Daar aten we onze lunch om een korte wandeling te maken richting Double Arch. Twee arches die een gemeenschappelijke “poot” hebben.

We reden terug naar de parking van Delicate Arch en hadden deze keer meer geluk. De wandeling was zwaar! Niet omdat we stegen, maar omwille van de hitte. Op een bepaald moment moesten we een lang stuk over stijgend slickrock waar geen millimeter schaduw te bespeuren was. Af en toe stoppen en omdraaien om het gezicht in de weinige wind te steken die er was. Best lastig en dan moet je weten dat ik nog beter tegen deze hitte kan als Sofie. Voor haar was de fun er op dat moment eventjes van af maar met nog enkele pauzes (deze keer in de schaduw) geraakten we uiteindelijk toch bij Delicate Arch. Het leuke was dat je slechts op het laatste hem te zien kreeg, je draait de hoek om en daar ligt hij plots. In tegenstelling met de andere arches die we zagen staat deze arch volledig los in het landschap. Andere arches vind je nog veel meer verweven in andere zandsteenformaties. Delicate Arch staat mooi open en droog en zoals de naam doet vermoeden, geen bombast maar een mooie fijne vorm. Deze arch is ook het symbool van de staat Utah op de nummerplaten. De wandeling terug, via hetzelfde pad, ging opmerkelijk vlotter. Het was al die liters zweet alleszins waard. Toen hadden we het wel wat gehad en lieten we de tientallen andere arches in het park voor wat ze waren en reden we terug naar Moab.

We haalden onze MTB’s op voor morgen. Vertrek om 6 uur 30 dus het wordt nog wat vroeger opstaan als vandaag. Beat the heat noemen ze dat.

Aan Aline en Annelies we dronken vanavond eentje op jullie kosten/gezondheid.

Vandaag slechts ’250′ km gepland, we beginnen te wennen aan de Amerikaanse wijdsheid want dit voelde aan alsof het een ritje was naar zee. Opnieuw via een rustige highway waar het uitzicht geen moment verveelde. Het ene moment waande je in Zion, daarna in Bryce, daarna in Death Valley en we kregen zelfs al een voorproefje op Monument Valley. Gedurende de volledige trip passeerden we maximum 4 dorpjes. Deze dorpjes typeren zich als volgt: 1 straat (de highway zelf), een tankstation en om en bij de 10 ‘huizen’. Aangekomen in Moab gingen we eerst langs bij de MTB-verhuur waar we twee fietsen reserveerden voor donderdag. Daarna wat inkopen gedaan en naar ons motel gegaan. Daar maakten we de planning voor de komende drie dagen in en rond Moab. Dit deden we met een Bud en wat beef jerky (gedroogd rundsvlees in plakjes).

We gingen eten in de Brewery, een lokaal restaurant die ook een zevental eigen bieren brouwt. Bij de foto’s vind je Sofies hamburger terug op het moment dat ze vol zat. Ik heb haar dan maar met m’n riem aan haar stoel vastgebonden totdat ze haar bordje leeg had.
Zoals je merkt: een rustige overgangsdag, daar brengen we de komende dagen opnieuw verandering in.

Vandaag een rustige dag gepland, weinig kilometers, weinig tjoolderij. Langer dan normaal geslapen om dan rustig aan richting Torrey te rijden via Scenic Byway 12. Omschreven als één van de mooiste routes in de VS. In Boulder stopten we bij het Anasazi State Park Museum. Dit museum vertelt de geschiedenis van de volkeren die hier rond 1000-1200 rondliepen. We aten eerst rustig buiten onze lunch waarbij Sofie opmerkte dat ze wat duizelig was. We gingen naar binnen en ik betaalde voor twee. Sofie was ondertussen opnieuw even naar buiten om te gaan zitten op een bankje. Ik begon ondertussen al de eerste uitleg van het museum te lezen totdat Sofie plots “zo high als Amy Winehouse” naast me staat, geen woord meer kan zeggen en bijna omver valt. Terug naar de wagen waar Sofie een eerste keer moest braken. Sofie plat op de achterbank, murmelend dat ik naar binnen mocht, dat ze wel in de wagen ging blijven. Ik had al een flauw vermoeden wat er aan de hand was, ik dus opnieuw naar binnen in het museum. Niet om het te bezoeken maar om te vragen op welke hoogte dit dorpje ligt: 2000 meter. Hoogstwaarschijnlijk dus hoogteziekte, veel water drinken, alles rustig aan doen en indien mogelijk dalen. Eénmaal aangekomen in Torrey (onderweg moeten stoppen voor een tweede braakpauze) direct kunnen inchecken in het hotel en Sofie in bed gestoken. Dan wat verder informatie opgezocht en hoogstwaarschijnlijk is het hoogteziekte. Zonder dat we het goed en wel beseften lag Bryce Canyon op 2500-2700m hoogte en hebben we daar toch een stevige inspanning gedaan. Daarna in Tropic geslapen op 2000m en vandaag ook continue vertoeft op 2000m. Ondanks dat ik het gevoel had dat we serieus daalden vanaf het museum naar Torrey blijkt dit dorpje ook op 2000m hoogte te liggen. Onderweg passeerde ik nog een tiental mooie aangegeven uitzichtspunten die ik allemaal achter me liet liggen, veel genieten van de mooie route kon ik dus niet, maar daar kan Sofie natuurlijk niets aan doen. Dag 13 ja

Na een dutje van 3 uur was Sofie al wat beter en gingen we naar een lokaal restaurant. Sofie zag het nog niet zitten om te eten. Moet er om doen want we hadden in België de menukaart van dit restaurant al bekeken en wisten eigenlijk al wat te bestellen. Sofie vulde de avond met een glas water, ik begon met ratelslangcakes. Dit zag eruit als een droge vegetarische burger maar was best lekker. Daarna kwam nog de “Marinated loin of Utah lamb” waarvan Sofie toch een drietal asperges at. Teken dat ze al wat beter is als vanmiddag.

Opnieuw vroeg vertrokken richting Bryce Canyon National Park. Tot op 100 meter van de rand van de canyon leek het onmogelijk hoe het landschap plots veranderde van van groene vegetatie in een oranjerode canyon onderworpen aan de meest grillige erosie. De hoodoos leken te lachen met de zwaartekracht en sommige ‘constructies’ bleven wonderwel overeind. We vertrokken voor een wandeling van drie uur waarbij we eigenlijk drie verschillende routes aan elkaar verbonden. Hierdoor konden we ‘alles’ zien zonder iedere keer in en uit de canyon te moeten gaan (wat best vermoeiend is). De wandeling begon met een oneindig aantal haarspeldbochten die om de 10-20 meter na elkaar volgden. Hierna volgenden we een pad waarbij regelmatig wat hoogte overwonnen moest worden. We passeerden via The Fairy Castle, The Wall of Windows en The Cathedral. Hierna gingen we naar The Queens Garden waar zijne majesteit Queen Victoria hoog en droog op een hoodoo zat. Dit was het einde van de tocht, nu enkel nog uit de canyon geraken.

Uit medelijden met het Belgische snertweer begon onze dag in Bryce ook bewolkt. Later werden de wolken zelfs donkerder en zowaar, we hebben zelfs 20 druppels regen gehad. Deze ‘frisse’ dag was welkom na een hele resem dagen met enkel +30′ers.